Azadî tenê bi nebûna zîndanan nabe. Azadiya herî mezin, azadiya fikir û ziman e. Heta ku mirov di mejiyê xwe de bi zimanê xwe yê resen nefikire, ew her tim di bin bandora "girêdanan" de ye. Ji bo ku ew girêk bên vekirin, divê zimanê dayikê di her qada jiyanê de—ji malê bigire heta dibistan û kolanan—were jiyîn.
Dema mirov nikaribe bi zimanê xwe yê dayikê biaxive, bixwîne an jî binivîse, wekî ku dest û lingên wî hatibin girêdan e. Ziman mîna perên çivîkan e; çawa ku çivîkek bê per nikaribe bifire, mirovekî bê ziman jî nikare di asîmanê fikr û ramanên xwe de bi serbestî bigere. Ev rewş dibe sedema "lalbûna ruhanî". Mirov di nava civaka xwe de dibe xerîb û nikare hestên xwe yên herî kûr bi zimanekî din îfade bike. Dayik wekî Parêzvana Ziman Dest Г› LingГЄn Min GirГЄdane DayГЄ
Gelo tu dixwazî ez li ser ê vê mijarê (mînak: perwerdeya bi zimanê dayikê an bandora wê ya psîkolojîk) hinekî din kûr bibim? Azadî tenê bi nebûna zîndanan nabe