Pewnego razu do świątyni wkroczył młody kronikarz, pragnąc skraść choć jedno spojrzenie Postaci, by zyskać natchnienie do opisania historii świata. Gdy tylko dotknął ramy najstarszej ikony, czas stanął w miejscu. Postacie na deskach zaczęły się poruszać. Złote tła zafalowały jak łany zboża na wietrze, a szept tysiąca głosów wypełnił salę:
Czy chciałbyś, abym z tej świątyni, czy może wolisz poznać tajemnicę powstania pierwszej ikony ? ГўwiЕ„tynie postacie ikony
W tej sekundzie kronikarz zrozumiał tajemnicę Świątyni Ikon. To nie one były więźniami drewna – to one były oknami, przez które wieczność patrzyła na świat śmiertelników, dbając, by iskra dobra nigdy nie zgasła. Wyszedł ze świątyni z pustymi rękami, ale z sercem pełnym blasku, którego nie potrafiłoby oddać żadne pióro. pragnąc skraść choć jedno spojrzenie Postaci